Wij gebruiken cookies

Door op 'Alles toestaan' te klikken, accepteer je alle cookies op onze website. Wij gebruiken cookies om de website goed te laten functioneren en om het gebruik van de website te analyseren. Er worden ook cookies gebruikt om bijvoorbeeld Youtube video's af te spelen. Verder zijn cookies nodig om informatie van onze website te kunnen delen via social media. Deze partijen plaatsen cookies (tracking cookies) via onze website. Als je deze cookies niet wilt kun je jouw cookievoorkeur wijzigen. Meer informatie over de cookies

Aletta is adviseur arbeid en studie

Verhaal
12-09-2025
Voorlezen
Adviseur arbeid en studie in gesprek met patiënt

Weer naar school of aan het werk

Tijdens de revalidatie bouwen patiënten hun leven langzaam weer op. Dat leven ziet er vaak anders uit dan voor hun tijd bij Vogellanden. Soms zijn er thuis veranderingen nodig of kunnen zij niet meer alle activiteiten doen die ze gewend waren. Ook is het niet zeker dat ze hetzelfde werk of dezelfde studie kunnen doen. Aletta is adviseur arbeid en studie en kijkt samen met patiënten wat de mogelijkheden zijn.

Vogellanden zorgt voor een goede basis  

‘Ik vind het belangrijk om zo snel mogelijk een eerste gesprek met een patiënt te hebben. Zo kun je je al heel vroeg in de revalidatie voorbereiden op het teruggaan naar school, studie of werk. Het doel is om één van die 3 zo goed mogelijk weer op te pakken. Samenwerken met opleidingen, werkgevers of bedrijfsartsen is daarbij noodzakelijk. Het proces om weer naar school te gaan of te gaan werken is niet helemaal afgerond als een patiënt Vogellanden verlaat. Ik wil wel zorgen voor een goede basis.’ 

Adviseur arbeid en studie legt iets uit.

Omgaan met veranderingen is moeilijk

‘In het revalidatieproces is samenwerken met collega’s van andere vakgebieden heel belangrijk. Samen kijken we wat in de nieuwe situatie bij een patiënt het goede evenwicht is tussen belasting en belastbaarheid. Belasting is wat een studie of het werk inhoudt. Belastbaarheid is wat iemand aankan. Een goed evenwicht tussen belasting en belastbaarheid is noodzakelijk. Vooral jongeren die nog niet veel ervaring hebben met werken zien veel mogelijkheden. Zij willen meedoen met anderen. Maar ze moeten er rekening mee houden dat zij niet hetzelfde aankunnen als mensen van hun eigen leeftijd. Daar zullen ze mee moeten omgaan en dat is heel moeilijk. Het is mooi om te zien hoe een patiënt toch weer kracht vindt om zijn of haar leven op te bouwen tijdens de revalidatie. En dat na alles wat er is gebeurd.’

Patiënten willen vaak naar dezelfde situatie terug

‘Belangrijk is wat de redenen, normen en waarden van iemand zijn. Dat zie je terug in de manier van werken van iemand. Waarom wil iemand nog werken? Ik ben altijd nieuwsgierig naar mensen. Als patiënten bij mij komen willen ze eerst vaak naar dezelfde manier van leven terug. Maar het wordt nooit meer hetzelfde. Tijdens het proces naar de nieuwe situatie denkt een patiënt de ene keer dat hij die nieuwe situatie heeft bereikt, maar daarna kan het toch weer slechter gaan. Maar er komt een nieuw balans. Het gaat erom dat je weet om te gaan met die nieuwe manier van leven. Dan is het nog steeds balen wat er is gebeurd. Want het blijft altijd balen. Mensen zeggen vaak dat het leven niet eerlijk is. Dat klopt. Het leven is niet eerlijk.’

Na revalidatie bij Vogellanden gaat het proces door

‘Ik geef de patiënt zoveel mogelijk kennis en ervaringen mee om terug te kunnen keren naar studie of werk. Als de revalidatie stopt is dit proces nog niet klaar. Soms is het moeilijk om afscheid te nemen van een patiënt. We zorgen ervoor dat duidelijk is wie het proces overneemt. Tijdens de revalidatie heb ik bijvoorbeeld contact met een bedrijfsarts, re-integratiebureau, werkgever of opleiding. De andere partijen bepalen samen met de patiënt hoe het verder gaat.’

Adviseur arbeid en studie in gesprek met patiënt.

Patiënten moeten het zelf doen

‘Het leukste vind ik het contact met mensen en de verschillende activiteiten. Ik ben nieuwsgierig naar mensen. Lastig vind ik patiënten die zeggen dat ik het maar voor ze moet oplossen. Dan ga ik juist niets doen. Of als ze op een manier met hun klachten omgaan die niet in verhouding staat tot wat er is gebeurd. Ik denk dan: “Kom op, doe er wat aan.” Je hebt plichten en verantwoordelijkheden.’

Toekomst ziet er ineens anders uit

‘Doordat je de dingen niet meer kunt doen zoals je gewend was, ben je niet meer helemaal jezelf. Het volgen van een opleiding en werk bepalen voor een groot deel wie je bent. En bij een ongeval, hersenletsel of MS ziet je toekomst er ineens heel anders uit. Het levert soms moeilijke gesprekken op. Patiënten gebruiken hier veel zakdoekjes! Laat het maar gebeuren, het hoort erbij.’