Seth (4) revalideerde bij Vogellanden na hersenletsel
Seth was een vrolijke, actieve peuter van ruim 2 jaar oud. Hij kon praten, lopen, dingen zelf doen en hij was bijna zindelijk. Tot dat ene moment: Seth en zijn vader Bram worden op de fiets aangereden door een auto. Ook al wordt alleen een klein stukje van het achterwiel geraakt, de klap is groot. De gevolgen ook. ‘Seth was eigenlijk weer een baby, alleen dan in een groot lijf. Hij moest alles opnieuw leren’, vertelt zijn moeder Melanie.
‘We hadden ineens weer een baby’
Bram: ‘Seth vond fietsen geweldig. Hij zat die ochtend ook weer gezellig bij mij achterop. Bij een oversteek ging het mis. Een auto raakte een klein stukje van mijn achterwiel.’ De klap is zo groot dat de fiets over de kop vliegt, het gordelsysteem van Seth afbreekt en Seth uit het zitje wordt geslingerd. Hij komt 5 meter verder op de grond terecht. Gelukkig ademde hij nog en probeerde hij te huilen. Er komen 4 ambulances en een traumahelikopter. Omdat de druk in zijn hersenen te hoog is wordt Seth per ambulance in slaap naar het ziekenhuis in Groningen (UMCG) gebracht.
Daar werd hij 10 dagen op de IC in slaap gehouden om de zwelling in zijn hersenen te laten afnemen. ‘Toen hij wakker werd hadden we ineens weer een baby. Seth kon niks meer’, zegt Melanie. Hij moest alles opnieuw leren: eten, slikken, drinken, zelfs lachen. ‘Dat ging vanaf het begin best goed. Hij wist wat hij moest doen, maar zijn lichaam werkte niet mee.’
Eerste woordje: ranja
Op de verpleegafdeling in het UMCG sprak Seth zijn eerste woordje weer: “ranja”. En na 19 dagen ziekenhuis mocht Seth naar revalidatiecentrum Beetsterzwaag in Friesland. Zijn herstel ging sneller dan verwacht. Melanie: ‘Waar je normaal 2 stappen vooruit en 1 achteruit gaat, ging Seth juist 2 vooruit en niet achteruit. De vooruitzichten waren in het begin niet heel goed. Het was echt de vraag of we Seth weer terug zouden krijgen zoals hij was. Maar hij heeft iedereen versteld doen staan.’
Omgaan met prikkels
Inmiddels zit Seth op een reguliere basisschool. Hij gaat 4 halve dagen naar school en waar nodig is er extra begeleiding. ‘Het gaat heel goed met Seth. Hij heeft alles weer opnieuw geleerd. Het enige wat we echt nog dagelijks merken is de moeite met de prikkelverwerking. Al die prikkels op school en bij andere activiteiten zijn toch nog veel voor hem. Dan raakt hij zo overprikkeld, dan kun je hem niet meer bereiken en dan staat hij ‘uit’. Hij heeft nog hele hoge pieken en hele diepe dalen, hij is niet zo stabiel. Daar werken we nog aan, maar dat zal altijd wel in enige mate blijven.’ Ook met een nieuw zusje was het even wennen. ‘Dat de aandacht ineens naar iemand anders ging vond hij niet leuk’, lacht Melanie. ‘Hij heeft natuurlijk de eerste jaren van zijn leven extreem veel aandacht gekregen. Dat is wennen, maar dat is het voor ieder kind denk ik.’
Angst voor witte auto’s
Toen ze laatst voor het eerst weer langs de plek van het ongeluk reden zei Seth uit zichzelf ‘auto boem’ en ‘taatuu’. Bram: ‘Hij kan zich dus nog dingen herinneren van het ongeluk. Hij ontwijkt ook witte auto’s, andere kleuren zijn geen probleem. Tja, Seth is aangereden door een witte auto.’ Bram durft niet meer met Seth achterop te fietsen. ‘Misschien probeer ik het ooit weer met zijn zusje. Maar met Seth doe ik dat niet meer.’
Alles kan in een seconde veranderen
‘We zijn heel positief. Maar we kijken niet te ver vooruit’, zegt Melanie. ‘We weten niet hoe zijn hersenen zich zullen ontwikkelen. En alles kan in een seconde veranderen. Je hele leven kan ineens op zijn kop staan. Dat weten we helaas maar al te goed.’
