‘Het voelde niet normaal’
Toen Lianne bezig was met afvallen en met het zoeken naar een nieuwe baan dacht ze eerst dat haar klachten door stress kwamen. ‘De huisarts dacht dat ook, maar ik voelde dat het anders was.’ Uiteindelijk kon ze bijna niet meer uit bed komen. Via de spoedpost kreeg Lianne datzelfde weekend nog in het ziekenhuis een CT-scan. ‘Ze wisten niet precies wat het was, maar ze zagen wel dat er iets in mijn hoofd zat dat daar niet hoorde. Het was zo groot als een mandarijn.’ Lianne moest in het ziekenhuis blijven. Tijdens de uitleg van de televisie op haar ziekenhuiskamer kreeg Lianne een epileptische aanval. Een MRI volgde en die liet zien dat het een tumor was. ‘Iedereen om me heen vond het erg, behalve ik. Ik dacht alleen: dit moet opgelost worden. Ik maakte me druk om praktische dingen, zoals de vis in de koelkast. Ik zei tegen mijn man: eet die vis vanavond op of geef het aan de buren. Ik wilde alleen maar dat die tumor uit mijn hoofd ging.’
‘Je weet wat je wilt zeggen, maar het komt er niet uit’
De operatie ging goed, maar daarna kon Lianne de rechterkant van haar lichaam niet meer bewegen. ‘De dokter zei dat de zenuwen nog wel werkten, maar dat ze beschadigd waren. Gelukkig was de kans op beterschap groot.’ Langzaam kwam de beweging terug. ‘Ik leerde praten met gebaren en merkte dat ik steeds meer kon. Maar het was ook moeilijk. Probeer maar eens zonder woorden duidelijk te maken dat de lamellen dicht moeten! Je weet wat je wilt zeggen, maar het lukt niet.’ Toen Lianne hoorde dat de tumor goedaardig was, kreeg ze op haar verjaardag nog een mooi cadeau: ze kon weer lopen met een rollator. ‘Wat was dat fijn! En toen ik eindelijk mijn haar weer kon wassen, voelde dat zo goed. Het is mooi om te zien hoe blij je kunt zijn met kleine dingen.’
Terug naar het werk
Na een poosje thuis verder te zijn opgeknapt vond Lianne het tijd om weer aan het werk te gaan. ‘Ik ging met een re-integratiebureau op zoek naar wat ik écht leuk vond. Zonder te kijken wat voor functie het is en of ik daarvoor geschikt ben. Zo vond ik een vacature bij Vogellanden, toevallig de plek waar ik zelf gerevalideerd had. Dat was mooi, want in het ziekenhuis had ik al gezegd: ik wil in de zorg werken. Ik had zo’n goede ervaring bij mijn herstel, dat wilde ik anderen ook geven. En nu kan ik dat doen, op mijn eigen manier.’ Ze begon als projectmedewerker, en werkt nu als als OR-secretaris en planner bij de volwassenenrevalidatie. ‘Ik voel je hier helemaal thuis. Ze kijken naar wat je wél kunt.’
