Nienke revalideerde bij Vogellanden na een hersenvliesontsteking
Toen Nienke in oktober 2023 beviel van haar zoon, leek alles goed te gaan. Ze genoot van haar laatste week zwangerschapsverlof voordat ze weer zou gaan werken. Tot ze ineens flinke hoofdpijn kreeg. ‘Ik werd er ’s nachts wakker van. Zelfs een fles geven lukte bijna niet meer.’ Op de laatste vrijdag van haar verlof zou het gezin samen iets leuks gaan doen. Maar onder de douche werd Nienke ineens erg duizelig. ‘Het voelde alsof ik dronken was. Ik liep raar, kon mijn evenwicht niet meer houden.’ De huisarts stuurde haar meteen door naar het ziekenhuis. Daar ging het snel slechter. ‘De volgende ochtend kon ik moeilijk praten en mijn arm deed bijna niks meer. Ik was bang dat er nog meer uit zou vallen.’ Artsen deden veel onderzoeken. Uiteindelijk denken ze dat Nienke een hersenvliesontsteking had. Waar het precies vandaan kwam, weten ze niet. ‘Waarschijnlijk gewoon dikke, vette pech’, zegt Nienke. ‘Maar ik was wel opgelucht dat de artsen verwachtten dat ik hiervan kon herstellen.’
‘Ik wilde alleen maar naar huis’
Nienke kon in het ziekenhuis bijna niets meer zelf. ‘Ik had net een baby gekregen en dacht dat ik alles aankon. Ineens moest ik overal hulp bij hebben. Eten, opstaan, naar de wc.’ Gelukkig werd haar situatie na 2 weken in het ziekenhuis stabiel. De artsen zagen dat ze niet verder achteruitging en dat gaf rust. Nienke mocht het ziekenhuis verlaten. ‘Dat was een fijn moment, maar ook spannend. Want ik kon nog steeds bijna niets zelf.’ Ze wilde het liefst meteen naar huis. ‘Dus toen ze over Vogellanden begonnen, dacht ik alleen maar: nee, ik wil naar mijn kinderen.’ Maar diep vanbinnen wist ze ook dat naar huis gaan nog niet kon. ‘Ik kon geen trap oplopen, mijn baby niet optillen en nog niet eens zelf een fles vasthouden.’ Ook al woont ze vlak bij Vogellanden, ze had nooit gedacht dat ze daar zelf zou revalideren. ‘Ik dacht altijd dat revalidatie iets was voor oudere mensen. Niet voor iemand zoals ik, jong met kleine kinderen.’
Stap voor stap sterker worden
Nienke kreeg veel verschillende therapieën, zoals fysiotherapie, ergotherapie en handtherapie. ‘In het begin was ik soms maar 5 uur per dag wakker. Therapie volgen en eten kostte al mijn energie.’ De vermoeidheid was groot. ‘Mijn lichaam moest echt herstellen. Natuurlijk ook nog van alle maanden ervoor; de zwangerschap, bevalling en gebroken nachten erna.’
Tijdens haar behandelingen leerde Nienke beter naar haar eigen grenzen luisteren. ‘Ik was iemand die altijd doorging. Altijd druk, altijd bezig. Hier leerde ik dat het oké is om rust te nemen en grenzen aan te geven.’
Wat Nienke bijzonder vond aan Vogellanden, was dat er goed werd gekeken naar haar leven. ‘Ze zagen niet alleen wat ik lichamelijk kon, maar ook wat belangrijk was voor mij als moeder. Zo oefenden we hoe ik mijn zoontje veilig kon dragen en hoe ik met hem in de draagzak kon opstaan. Alles was erop gericht dat ik weer mee kon doen thuis.’ Ook haar dochter van 2,5 jaar kwam vaak langs. ‘Ze mocht hier een dagje meelopen, zwemmen en frietjes eten. Daardoor werd het ook een fijne plek voor haar.’
Langzaam ging het beter met Nienke. Eerst kwam haar spraak terug. Daarna kreeg ze meer kracht in haar armen. Lopen duurde het langst. Samen met haar behandelaren keken ze naar kleine stappen tussen revalidatie en thuis. Soms ging ze een nachtje naar huis, of ze at wat vaker thuis mee en sliep daarna weer in Vogellanden. ‘Zo bouwden we het rustig op. Stap voor stap terug naar mijn eigen leven.’
‘Wat vandaag niet lukt, lukt morgen misschien wel’
In september 2024 rondde Nienke haar behandeling bij Vogellanden af. ‘Dan moet je het ineens weer zelf doen. En besef je: nu begint het echte leven pas. Weer werken, sociale activiteiten. Mensen denken al snel: het gaat weer beter, dus dan kun je vast ook weer langskomen of meedoen.’ Maar zo voelde het voor Nienke niet altijd. ‘Ik kon weer veel, maar was nog steeds erg moe.’ Dat blijft ook nu soms lastig. ‘Mensen zien aan de buitenkant niet altijd hoe moe je nog bent. Dat is soms moeilijk uit te leggen.’ Toch voelt ze zich nu weer zichzelf. ‘Ik werk en sport weer en kan weer alles doen zoals vroeger. Ik heb echt het gevoel dat ik weer Nienke ben.’
Nienke kijkt met een warm gevoel terug op haar tijd bij Vogellanden
‘Je leeft daar echt samen met andere mensen. Je begrijpt elkaar en leeft mee met elkaars successen. Wat ik vooral voelde: hier kijken ze naar wat wél mogelijk is.’ Wat haar vooral hielp in haar periode bij Vogellanden? Hoop houden. ‘Ik zei altijd tegen mezelf: er is altijd een morgen. Wat vandaag niet lukt, lukt morgen misschien wel.’
