Van vakantieplannen naar een medisch traject
Direct volgden er puncties (onderzoeken met een naald), scans en onderzoeken. In het vocht in haar buik werden tumorcellen gevonden. Omdat artsen bang waren dat de cyste zou knappen, konden ze daar geen punctie van nemen. Alles wees in het begin op een agressieve vorm van eierstokkanker. ‘Het behandelplan lag eigenlijk al klaar: 3 chemo’s, operatie en daarna weer 3 chemo’s.’ Maar na 2 chemobehandelingen leek er nauwelijks effect te zien. ‘De artsen dachten dat ik misschien laat reageerde op de chemo’s, dus we kozen ervoor nog 2 kuren te doen. Maar tijdens de eerste werd ik zo ziek! Ik kon niks meer. Niet goed ademen, niet zitten, niet slapen. Uiteindelijk bleek dat mijn organen letterlijk werden dichtgedrukt door de cyste en het vocht.’
Corine werd met spoed opgenomen. De artsen verwachtten het ergste: stadium 3 of 4 kanker en uitzaaiingen door de hele buik. Maar tijdens de operatie ontdekten artsen dat er geen uitzaaiingen te zien waren. De cyste kon verwijderd worden, samen met 17 liter vocht uit haar buik. ‘Daarom knelde alles zo. Alles werd dichtgeduwd in mijn lijf.’ Uit onderzoek kwam later dat het geen agressieve eierstokkanker was, maar een langzaam groeiende, ingekapselde tumor (een tumor die niet was uitgezaaid). Ook in de blindedarm werden twee kleine, ingekapselde tumoren gevonden. Verdere behandeling bleek uiteindelijk niet nodig. ‘Het viel ineens erg mee. In mijn hoofd ging ik van ‘ik ga dood’ naar ‘het ziet er eigenlijk heel goed uit’. Dat is geestelijk bijna niet meer te volgen.’
Leren voelen in plaats van doorgaan
Bij Vogellanden volgde Corine een persoonlijk oncologisch revalidatietraject. Ze kreeg onder andere fysiotherapie, ergotherapie, psychologie, psychomotorische therapie (PMT) en arbeidsrevalidatie. ‘De revalidatiearts zei bewust: jij gaat je behandelingen niet in een groep doen. Je moet nu echt leren om voor jezelf te zorgen in plaats van voor anderen.’ Die boodschap kwam binnen. In bijna iedere therapie kwam hetzelfde thema terug: leren voelen waar haar grens ligt. Bij de fysiotherapie leerde ze anders bewegen en sporten. In de PMT draaide het juist om vertragen en voelen. ‘Welke emotie zit er? Hoe luister je daarnaar? Ik leerde letterlijk stilstaan bij wat ik voelde in plaats van eroverheen te gaan.’ Meditatie en rustmomenten zijn intussen onderdeel van haar dagelijks leven geworden. ‘Dat doe ik nog steeds. Even mijn gedachten parkeren en voelen wat er nodig is.’
‘Ik wil zuiniger zijn op de mensen om me heen’
De ziekteperiode had niet alleen invloed op haarzelf, maar ook op haar omgeving. Haar man zorgde een jaar lang intensief voor haar. Ook familie en vrienden stonden altijd klaar. Er werd gekookt, meegeleefd en geholpen waar nodig. ‘Ik heb zoveel liefde gevoeld. Dat is misschien nog wel het meest bijgebleven.’ Daardoor kijkt ze nu anders naar haar leven. ‘Misschien ga ik minder werken en meer tijd maken voor de mensen die belangrijk zijn. Daar wil ik zuiniger op zijn.’
‘Oncologische revalidatie moet bekender zijn’
Wat Corine betreft mag oncologische revalidatie veel bekender worden bij artsen, zorgverleners en patiënten. ‘Ik hoorde bij Vogellanden verhalen van patiënten die zelf moesten vechten om hier terecht te komen. Terwijl je die energie helemaal niet hebt als je ziek bent.’ Ze noemt haar revalidatie onmisbaar voor haar herstel, fysiek en geestelijk. En ondertussen is er ook weer toekomst: de reis naar Costa Rica staat opnieuw gepland. In januari 2027. ‘Twee jaar nadat alles misging. Dat voelt als een nieuw begin. Alsof de cirkel straks weer rond is.’
