Hoe gaat het nu met Marco?

Revalideren bij Vogellanden

Het revalideren vond Marco goed te doen, best makkelijk. Zijn dagen waren helemaal gepland, met rustmomenten tussendoor. ‘Je hoeft zelf niets te bedenken. Je volgt gewoon het programma.’ Maar toen hij weer thuiskwam, ging het mis. Hij kreeg veel te veel prikkels. ‘Ik deed veel te veel in één keer. Ik had het niet eens meteen door. Om tot rust te komen wilde ik televisiekijken. Maar dat werkte niet meer zoals vroeger. De tv geeft nu juist veel prikkels.’

Weer autorijden

Marco heeft een hemianopsie overgehouden aan het herseninfarct. Dat is een vorm van halfzijdige blindheid. Hij volgde een speciaal traject om te leren autorijden met dit probleem, waarbij hij kijktraining kreeg. Je leert daarbij het zicht dat je nog hebt beter gebruiken. ‘Door het oefenen met mijn oogbewegingen kreeg ik spierpijn. Blijkbaar heb je ook spieren in je hoofd!’

Nu rijdt Marco weer in zijn vertrouwde auto. ‘Helemaal zoals vroeger is het niet. Vooral op de snelweg krijg ik snel te veel prikkels. Dan word ik moe en krijg ik hoofdpijn.’ Daarom rijdt hij op zijn eigen manier. Hij verdeelt een rit van bijvoorbeeld 2 uur in stukken en neemt pauzes. ‘Even een kwartiertje wandelen helpt me om weer bij te komen.’ Als Marco en zijn vriendin nu een dagje weg willen, maken ze er een weekend van met een hotelovernachting.

Veranderingen in de relatie

Het leven van Marco is veranderd, maar ook dat van zijn vriendin. Want ja, zoiets heftigs heeft ook invloed op het leven van je partner. ‘Ze staat altijd voor mij klaar. Ze kwam elke dag bij me in het ziekenhuis en Vogellanden, en ze bracht me overal naartoe. Onze relatie is er sterker door geworden. En nu ik thuis ben, kan ik wat voor haar terugdoen.’

Het leven weer oppakken

Vroeger werkte Marco fulltime en was hij veel onderweg. Nu moet hij zijn dag anders inrichten. Rustmomenten zijn belangrijk. ‘Ik wilde na het revalideren meteen mijn oude leven weer terug. Maar dat lukt niet. Ik heb het wel geprobeerd, maar terugkeren naar werk bleek niet haalbaar.’

De therapie voor mensen met hersenletsel rondde hij af. Daarna zocht hij naar een goede dag invulling. Bij een woonlocatie werkt Marco nu iedere maandag als vrijwilliger. Hij zet de lunch klaar, smeert zo nodig broodjes en maakt het fruit klaar om te eten. Verder wandelt en praat hij met de bewoners. De bewoners van de woonlocatie hebben ook Niet-Aangeboren Hersenletsel (NAH). Omdat Marco dit ook heeft kan hij daar goed over praten met hen. Soms worden gesprekken emotioneel. ‘Dan voel ik mij net een psycholoog. Hoe je omgaat met zulke gevoelige momenten, daar heb ik nog wat in te leren. Het voelt goed om weer wat nieuws te leren.’